۱۳۹۵ مهر ۲۸, چهارشنبه

اندیشه به مانند ابزار

اندیشه‌ها و باورهای ما، در نهایت کارکردشان ساخت شخصیت و دنیایی بهتر برای ماست. به وسیله‌ی اندیشه‌های خود، با جهان پیرامون روبرو می‌شویم، از خوشی‌های آن لذت می‌بریم و دربرابر دشواری‌هایش تاب ‌می‌آوریم. به وسیله‌ی اندیشه‌هایمان با دیگران روبرو می‌شویم و کار می‌کنیم. کارکرد اندیشه‌ همچون کارکرد ابزار است، ابزاری بی‌مانند و بسیار کارا. اگر اندیشه‌ی خود را با خویشتن یکسان ندانیم و به اندیشه تنها به عنوان ابزاری نگاه کنیم که دستیار و یاری‌رسان ما است، آنگاه ساده‌تر از آنها دل می‌کنیم. اگر نقدی بر آنها ببینیم به آسانی اندیشه ای بهتر را جایگزینش می‌کنیم و از کسانی که کاستی‌های اندیشه و باورمان را نشان‌مان می‌دهند سپاسگزار می‌شویم و نه دلخور. مگر نه اینکه همین رویکرد را نسبت به دیگر ابزارهای خود می‌داشتیم اگر رایگان بودند؟ آیا هر روز در پی ابزارهایی کاراتر نبودیم.