۱۳۸۹ دی ۲۴, جمعه

شناخت کژی و هدف زندگی


بنای کیهان بر راستی گذاشته شده است. راستی از جنس زیبایی است و زیبایی برای سرشت انسان شادی آور است. در برابر راستی کژی و در برابر زیبایی زشتی وجود دارد. کژی و زشتی برای انسان اندوه آور اند. 

هر انسانی با مفهوم شادی و اندوه آشناست و نیاز به آموزش ندارد تا این مفهوم ها را دریابد. این نشان دهنده ی وجود مفهومهایی به نام راستی و کژی و زشتی و زیبایی در سرشت انسان ها است. پس زشتی و زیبایی، و نیکی و بدی، در ریشه ی خود دست کم برای انسان ها مفهوم هایی نهادینه در سرشتشان هستند و ساخته ی اندیشه و جامعه ی آنها نیستند.

از آنجا که بنای کیهان بر راستی و زیبایی گذاشته شده است، برای انسان سراسر شادی آور است. قانون های کیهان که از بینادهای آن به شمار می روند نیز ناچار باید بر پایه ی راستی باشند.

زندگی انسان ها بر پایه ی قانون های کیهان در گذر است. پس باید زندگی هایشان سراسر شادی باشد. اگر اندوه در این زندگی ها است، نشان دهنده ی کژی شخص انسان است. و از آنجا که اندون را نمی توان به کسی آموخت، بلکه "احساس" آن در سرشتش وجود دارد، می توان آن را راهنمای نهادینه ی انسان ها در شناسایی نیک و بد، و راستی و ناراستی اندیشه و کردارشان دانست. هر اندوهی نشان دهنده ی دست کم یک کژی در بخشی از اندیشه یا کردار آدمی است.

اگر درباره ی کردار نادرست کسی اندوهناک بشویم، می تواند نشان دهنده ی برداشت نادرست از کارکرد نیک و بد در رشد جامعه، یا نشان دهنده ی پیوند و ارتباط نادرست ما با آن شخص، یا نشان دهنده ی انتظار نادرست ما از آن شخص باشد. و یا احتمال های ممکن دیگر که در هر مورد ویژه می توانند گوناگون باشند. اگر از رخدادهایی که فراتر از مهار ما هستند اندوهناک بشویم، باز نشان دهنده ی نوعی کژی در اندیشه ی مان و یا نابینایی مان نسبت به تصویر بزرگتر از زندگی یا گمان نادرست از توانایی ها و کارکردها و خویشکاری(وظیفه) ما در برابر آن رخدادها است.

اندوه به خودی خود بد نیست. اندوه راهنمای درونی انسان برای شناخت نادرستی اندیشه اش و یا کردارش است. در پس هر بار اندوهگین شدن، به جای سرزنش کردن، باید به جستجوی کژیهای درونی و یا برونی خود بپردازیم.

اینگونه است که هدف بزرگ و پایانی زندگی، شاد زیستن در هر زمان از آن است. چرا که شادی برابر با دیدن زیبایی ها و راستی ها و همراستا و همگام بودن با آنها است.