فرپی

2012-01-24T18:17:00.002Z

با مهربانی کردن به خود و دیگران آزادی می‌دهیم.

بکارگیری خاطره‌ها

2011-12-05T01:09:00.001Z

از دست دادن لحظه‌ی کنونی، برای اندیشیدن به خاطره‌ها، هرچند که خاطره‌های شاد باشند، یعنی گام نهادن در راه اندوه، چرا که خاطره‌های شاد در تضاد با خاطره‌های اندوهناک شناخته می‌شوند. اندیشیدن به گذشته یعنی فراخواندن همه‌ی خاطره‌ها، بی توجه به دسته‌بندیشان.
خاطره‌های شخصی را تنها باید برای ارزیابی به کار برد.

2011-11-14T13:04:00.001Z

شادی وابسته به آزادی است،
آزادی، آنچنان که کسی در پیرامون نیست،
آزادی، آنچنان که هیچ میلی محدودت نمی‌کند،
آزادی، آنچنان که هیچ چیزی نمی‌هراساندت،
آزادی، آنچنان که هیچ خشم و رشکی هدایتت نمی‌کند

2011-11-14T11:17:00.001Z

نیرومندترین اندیشه آن است که به وسیله‌ی اندیشه های بیشتری نقد شده باشد، و سودمندترین و اصیلترین احساس آن است که از احساس‌های دیگران کمترین آگاهی را داشته باشد.

2011-10-16T15:32:00.002+01:00

هر انسانی تصمیم‌هایش را برای این می‌گیرد که در نهایت به شادمانی/خرسندی برسد، هرچند برای رسیدن به این شادمانی گذر از دشواری‌های موقتی نیاز باشد. احساس شادمانی کردن، چیزی نیست که نیاز به تعریف منطقی داشته باشد. هر کس که احساس شادمانی کند می‌شناسدش. از این‌رو، ما تصمیم‌های زندگی‌مان را برای رسیدن به احساسی می‌گیریم که شاید حتی تنوانیم تعریفش کنیم. شادمانی یک حس است، از این‌رو از استدلال پیروی نمی‌کند.
تلاش ما این است که تصمیم‌های منطقی بگیریم تا احتمال هرگونه خطا را کاهش دهیم. با این وجود، درستی همه‌ی این استدلال‌های منطقی با روشی غیر منطقی سنجیده می‌شود، و آن این است که ببینیم آیا همه‌ی این منطق‌ها و کاربرد عقل به هدف ما، یعنی شادی ( که چیزی احساسی‌ است) رسیده است یا نه. از این رو، یک سنجش برای همه‌ی تصمیم‌هایی که در زندگی می‌گیریم این است که ببینیم آیا در نهایت ما را به شادی/خرسندی می‌رسانند یا نه. همچنین، اگه یک شیوه‌ی زندگی یا تصمیم، بدون پشتوانه‌ی هیچ منطق و استدلال یا فلسفه‌ی قوی، به شادکامی برساندمان، می‌توان نتیجه گرفت که درست است.
آنچه در این میان مهم است، تجربه‌ی شادی را داشتن است. کسی که زندگی بسته‌ای داشته و احساس‌های گوناگون را تجربه نکرده، شاید هیچ‌گاه به شادی نرسیده باشد، که بخواهد درستی تصمیم‌هایش را با آن بسنجد.

2011-10-16T15:21:00.001+01:00

دوستان را می‌توان با یاری‌شان در دشواری‌ها، و عاشقان را با نگهداری یاد معشوق در آسودگی شناخت.

2011-09-22T22:15:00.001+01:00

انتظار دستیابی به شادی و خرسندی به وسیله‌ی دیگران، هرچند که نزدیک‌ترین کسان باشند، به ناامیدی می‌انجامد.

2011-09-21T18:10:00.004+01:00

شادی و تمرکز از درون ریشه می‌گیرند، ولی ممکن است از برون آشفته شوند.

2011-09-21T17:53:00.000+01:00

طراحی ساده‌نگارانه، به دلیل آنکه ذهن را چندان درگیر خود نمی‌کند، راه را بر پندارهای گوناگون باز می‌کند، و در نتیجه پریشان‌کننده است. ولی طبیعت، به دلیل پیچیدگی فراوان خود، شوند تمرکز و آرامش می‌شود.

2011-09-21T16:18:00.002+01:00

دشوارترین مشکل‌های زندگی، رویداد‌هایی هستند که نمی‌دانیم آیا باید آنها را مشکل بدانیم یا نه.

2011-09-16T11:52:00.002+01:00

عشق کششی نیرومند به زیبایی/حقیقت است. همچون هر کششی دیگر، زمانی روی می‌دهد که کسی اندکی از زیبایی/حقیقت را چشیده باشد و برای بیشتر نوشیدن برانگیخته شود. از‌ این رو، برای عاشق شدن، آدمی باید نخست شمایی از زیبایی (در معنی کلی آن) را دیده باشد. و دیدن زیبایی یعنی آن را در درون خود داشتن، چرا که زیبایی از دریچه‌ی چشمان بیننده است که تعریف می‌شود. این ما هستیم، که به عنوان انسان، زیبایی را می‌آفرینیم. پس برای آنکه کسی زیبایی را ببیند، باید پیش‌شرط‌هایی را در خود آماده کند، یعنی خود را از آنچه که بر خلاف زیبایی است پاک و آزاد کند. در نتیجه، پاک و آزاد بودن پیش‌شرط‌هایی اساسی برای عاشق شدن و عاشق ماندن هستند. اگر کسی که عاشق شده است، یکی از این پیش‌شرط‌ها را از دست بدهد، عشقش را نیز از دست خواهد داد.
در این نکته، راز درخشندگی داستان‌های عاشقانه در جدایی و نادر بودن عشق‌های افسانه‌ای در زندگی عادی نهفته است. زمانی که دو عاشق به زندگی با یکدیگر می‌پردازند، به بودن با یکدیگر عادت می‌کنند، همانگونه که کسی به مصرف و کاربرد چیزی عادت می‌کند. در نتیجه، اراده‌ی آزاد خویش -یکی از پیش‌شرط‌های اساسی عشق- و در ادامه عشق‌ را از کف می‌دهند. از این رو باید همواره در تلاش باشند که یکدیگر را آزادانه دوست بدارند نه از روی اجبار.

ادب

2011-09-16T11:39:00.001+01:00

ادب، بیش از آنکه نیکخویی به دیگران باشد، برای نگهداری/رشد وضعیت اخلاقی خود فرد است (یعنی همه‌ی آن ویژگی‌ها که در کل نیکو شمرده می‌شوند مانند فروتنی، ملاحظه و...).

تنهایی

2011-08-21T18:06:00.002+01:00

بودن با کسانی که هم‌جنسشان نیستی، کسانی که با درد و خواست و آرزوها و نیازهای یکدیگر بیگانه‌اید، بیش از تنها با خود بودن، تنهایی می‌آورد.

2011-08-05T20:03:00.000+01:00

هر کس که دلباخته‌ی چیزی (هر چیزی) باشد، با بخشی از هستی خود هماهنگی تنگاتنگ پیدا کرده است. کسانی که دلباخته‌ی هیچ‌ چیز نیستند، دشوارترین کسان‌اند. برای شناخت بهتر انسان‌ها، باید به جستجوی چیستی و شمار آنچه بدان دلباخته‌اند گشت.

لذت بخش‌ها

2011-07-29T20:00:00.000+01:00

انسان هر آنچه را که با آن به تمرکز برسد دوست دارد. چه نیایش باشد، چه کتاب،چه کار یا عشق.

آسان زیستن

2011-07-14T11:32:00.003+01:00

هر سختی آسان است اگر با آرزویی همراه نباشد، و هر آسایشی دشوار است اگر آرزویی در دل باشد. از این رو درد به خودی خود با غصه رابطه ندارد.

گفت‌و‌گو

2011-07-14T04:56:00.000+01:00

نه تنها درست رساندن پیام وظیفه ماست، که درست فهمیدن آن هم وظیفه ماست.

برآورد از خویش

2011-07-14T04:54:00.000+01:00

حتی در مطمئن ترین لحظه ها هم احتمال در اشتباه بودن بسیار فراوان است.

دل

2011-07-14T04:52:00.002+01:00

جای زخم بر دل شکسته باز می ماند. بسیاری دلها از اشتباه هایی شکسته اند که پرهیزناپذیر بوده اند. چاره کار در این است که هر کس تا میشود از شکستن دل خود جلوگیری کند.

آشکارا سخن گفتن

2011-07-14T03:04:00.000+01:00

آنکه از کنایه و ریشخند برای بازنمودن ناخرسندی خویش بهره می‌گیرد، یا استدلال سستی دارد، یا شخصیتی سست که ناتوان از بازگو کردن حقیقت است.

انسان و همه چیز

2011-07-13T00:27:00.000+01:00

هر دم و هر جا، به خودی خود از احساس و معنی تهی است. این انسان است که به هر چیز احساس و معنی می‌دهد. و از آنجا که او بیشتر با احساس‌های گذشته‌ی خود زندگی می‌کند، نسبت به جاها و زمان‌های گوناگون احساس‌های گوناگون دارد. برای آنکه همیشه بهترین احساس را داشته باشیم،‌ باید هر دم احساس‌های خود را بازبیافرینیم و جدا از احساس‌های پیشین خود زندگی کنیم.

وظیفه انسان

2011-07-13T00:19:00.000+01:00

دین به انسان حقیقت را نشان نمی‌دهد، که زاویه نگاه برای کشف حقیقت را نشان می‌دهد. و وظیفه‌ی اندیشیدن بر دوش انسان بازمانده است.

تعریف‌ها از همه چیز

2011-06-27T02:27:00.000+01:00

پیرامون، درون، خویشتن و حتی خدای آدمی با تعریف‌های او شناخته می‌شوند. پس انسان با رشد خود، همه آن تعریف‌ها را هم رشد می‌دهد. باید این آزادی را به او بدهیم تا بتواند بی آنکه گرفتار تعریف‌های رایج یا قدیمی یا استوار شده باشد، به بازتعریف هر وجودی که می‌شناسد بپردازد. جز این، انسانی خواهیم داشت که به دلیل ناسازگاری تعریف‌های کهن با باورش، بی‌تعریف و بی‌باور مانده است.

کاربرد احساس

2011-06-27T02:21:00.000+01:00

احساس یک ابزار شناخت است. به خودی خود بی معنی است، عقل است که باید آن را تفسیر کند. خود را به دست احساس سپردن آنگاه که به عقل بهره برداری از این ابزار را دست می‌دهد، نیکوست. و آنگاه که این ابزار جایگزین اندیشه شود بدفرجام است.

شادی و خوشی

2011-06-21T18:52:00.000+01:00

تفاوت کسی که خوش است بی آنکه شاد باشد با آنکه شاد است، در خرسندی آنها از زندگی‌شان است. کسی که همه زندگی را به خوشی بی شادی گذرانده، از زندگی خود خرسند نیست و اگر مرگ خود را نزدیک ببیند، بسیار احساس دلخوری و خسارت دیدگی می کند.
خوشی تنها بر آوردن نیازهای تنی است و شادمانی برآوردن نیازهای روحی.

کشف شدن

2011-06-18T13:17:00.002+01:00

نیاز انسان به آفرینش، نیاز به کشف شدن خود اوست.

غریزه‌ی انسان

2011-06-10T11:24:00.000+01:00

جانور با غریزه اش پایان می‌یابد ولی انسان غریزه‌اش تا بی‌نهایت آگاهی ادامه می‌یابد. نشان این ادامه یافتن غریزه این است که جانوران به همان شیوه که زیسته اند تا مرگ و نسل پی نسل خواهند زیست، ولی آدمی هر دم و هر نسل خواهان بهتر و بهترین شدن است. از این‌ رو، زیستی که برای آدمی هدفی نداشته باشد و زندگی که پرسشی ایجاد نکند و جهان بینی که در آن حقیقت را دست‌ نیافتنی بشمارد و برای رسیدن به آن تلاشی نکند، زیستنی است که از آدمی تنها تا میزان جانور بودنش بهره می‌برد.
دین نیز از این رو برای انسان نیاز است که میزان خواست او برای زندگی بهتر و تلاش او برای کشف حقیقت و گسترش آن را افزونی می بخشد. دینی که این ویژگی ها را نداشته باشد و پرسشگری را از میان بردارد، با فلسفه تهی از دینی که هدف را از میان برمیدارد، هم‌کارکرد است.

عشق راستین

2011-06-10T11:18:00.002+01:00

عشق میان دو انسان، پیروی از سنتی اجتماعی یا تنها برآوردن نیاز به دوست داشتن و دوست داشته شدن نیست. عشق دوست داشتن دیگری برای هستی خود اوست. از این رو، نه جایگزین شدنی است و نه دشواری‌ها و دوری‌ها کمرنگش می‌کند.

نیکی به مانند جنگ‌افزار

2011-06-08T01:33:00.001+01:00

بی‌باکی نقشی به سزا در شناخت حقیقت دارد. اگر آدمی توان روبرویی با تهدیدی را داشته باشد، از آن هراسی به دل راه نمی‌دهد. اگر به کارگر بودن و نیرومند بودن نیکی کردن به دیگران برای ایجاد تغییر در آنها باور داشته باشیم، دیگر از ستم‌پیشگان هراسی نخواهیم داشت، چرا که نیکی را علیه هر کسی و بی آنکه پایان یابد می‌توان به کار برد. از این رو، نیک بودن راه به شناخت حقیقت می‌برد.

شناخت کیهان

2011-06-04T22:50:00.000+01:00

شناخت هر کس از کیهان، بیش از آنکه به ماهیت کیهان وابسته باشد، به چگونگی همان کس وابسته است. آنکه کیهان را عارفانه یا عاشقانه یا بخردانه می‌بینید، عارف یا دلباخته یا خردمند است. آنکه کیهان را پوچ و بی‌هدف و پرهرج و مرج می‌بیند، این ویژگی ها از درون خود او ریشه می‌گیرند.

شادی

2011-05-28T22:43:00.003+01:00

میان شادی و غم فاصله است. نبود غم، شادی نمی آورد، شادمانی را باید آموخت.

آزادی راستین

2011-05-25T00:47:00.000+01:00

آزادی جامعه‌‌ی انسانی به آزادی هر فرد این جامعه وابسته است. آزادی هر فرد را می‌توان به آزادی او در پیروی از طبیعت خود و آزادی اندیشه‌ی او در به رسمیت شناختن احساس و خواست و هدف زندگیش تعریف کرد. و آشکارا، آزادی اندیشه را با زور فیزیکی نمی‌توان کران‌مند کرد. آزادی اندیشه را می‌توان به وسیله‌ی هجوم تبلیغی اندیشه‌های دلخواه و جلوگیری از شنیده شدن و پخش شدن اندیشه‌های ناخواسته، کران‌مند کرد.
از این رو، تا زمانی که انسان‌ها به جای آنکه خود را در ارزش‌های طبیعت و احساس و خواست درونی خود بشناسانند، به ارزش‌های کران‌مند به زمان و جامعه محدود بمانند، آن‌ها و جامعه‌شان، رنگ آزادی راستین را نخواهند دید.

سازندگی ادبیات

2011-03-27T19:42:00.000+01:00

ادبیات، آنگونه که فلسفه در جستجوی چرایی ها است، چندان با ریشه ها و چرایی ها سروکار ندارد. ادبیات به سرانجام کارها می اندیشد. و از آنجا که همه در یک دنیای کم و بیش یکسان میزییم، کارهای ادبی برجسته ی ملت های گوناگون، بسیار به مانند یکدیگرند.
و از آنجا که همه کس زمان آن را ندارد تا در هر زمینه ای کارشناس و ایده پرداز شود،مردمان شیوه ی زندگیشان را بر پایه ی سرانجام نیک پی میریزند تا بر پایه ی چرایی فلسفی آن. از این رو، ادبیات بیش از علم و فلسفه در ساختن فرهنگ یک جامعه، که زیربنای بنیادی رشد و بهروزی جامعه است، نقش بازی میکند.

زندگی به دور از سرمشق ها

2011-03-22T04:30:00.000Z

کسی که درباره ی هر بخش از شیوه ی زندگیش از خود چراییش را نپرسد و در پی دلیلی استوار برایش نباشد، گرفتار سرمشق های زندگی که از جامعه یا تاریخ ریشه میگیرند شده است. و آنکه زندگیش بر پایه سرمشق های جامعه است، با واگردانی (تغییر) جامعه یا جابجایی میان جامعه ها، زندگی خودش نیز دیگرگونه خواهد شد.

آموزه ی خیام

2011-03-16T22:27:00.001Z

صبح است دمی بر می گلرنگ زنیم، وین شیشه نام و ننگ بر سنگ زنیم
دست از امل دراز خـود بـاز کشیم، در زلف دراز و دامن چنگ زنیم

این شعر خیام یک ایدئولوژی بزرگ برای زندگی را واگویه می کند. او هدف زیستن را بیان می کند. اینکه در زندگی، و در کنار همه ی تلاش ها برای ساختن گیتیمان، آنچه بیش از همه شادی آور است و آنچه بیش از همه با سرشت آدمی و ساختار گیتی هماهنگ است، هم دم شدن با می و چنگ و زلف دراز است و اینها چیزهایی است که باید در زندگی در پی اش بود. و منظور از اینها، خوش گذرانی نیست به چمی (معنی) که امروزه می شناسیم، هر چند خوشی هم همراه خود دارد. بلکه به لذتی ژرف تر و درونی تر اشاره می کند، چرا که این شادی ها را در کنار شکستن شیشه ی نام و ننگ و دست کشیدن از عمل دراز خود و تلاش ها و آرزوهای این جهانی می نشاند.

از این رو، آنکه همه ی زندگی خود را در میکده ها می گذراند، ایده آل خیام نیست، چراکه با می گلرنگ بودن و دست در زلف یار داشتن، یک رهایی ناب نیست، وانکه یک دستیابی و یک آگاهی و تلاش است. تنها تهی شدن از دیگر جنبش ها نیست، که خود را سرشار کردن از زیبایی ها (جنبش های از جنس دیگر) است. خود را مست عشق کردن است. و کدامین مفهوم بهتر از می این مستی را بازشناسی خواهد کرد؟

این مستی آن نیست که سخنی زیبا بشنویم، با چشم انداز و چهره و کردار و نوایی زیبا روبرو شویم، و سری در گواهشان تکان دهیم و باز به "گرفتاری های مهم" خود بپردازیم. این مستی، دست کشیدن از همه ی دیگران و هم دم ناب این زیبایی ها شدن و آنها را درگیری مهم خود کردن است.

این ایدئولوژی ، همانند شیوه ی زندگی زاهدان از بسیاری از این-جهانی ها بریدن است، با این دیگرسانی که زاهدان تنها از گیتی بریده اند بی آنکه غوطه ور در لذتی شوند، ولی خیام گرایی، مست شدن از زیبایی ها است. هدف زندگی را نه تنها در شادی، که فراتر از آن در مست شدن از شادی دیدن است. ولی نه آن شادی که بی ژرفا و بی آگاهی است. بلکه این یک مستی آگاهانه و هشیارانه است، مستی ای که از رسیدن به جایگاهی سرچشمه می گیرد، نه مستی ای که سرچشمه اش بریدن از همه چیز است. تهی شدن از معنی نیست، وانکه معنی تازه گرفتن با گم شدن در معنی نو است.

جهان بینی آدمیان

2011-03-14T16:19:00.000Z

علم و جامعه هزاران سال است که زندگی می کنند و هر دگرگونی بنیادی برایشان دهه ها بدرازا می کشد. ولی آدمی زندگی کوتاهی دارد، اگر بهترین زندگی را می خواهد، فرصت آن را ندارد که خود را محدود به علم و رشد جامعه کند و چشم به راه دگرگونی دیگری از علم باشد تا برایش باور و زندگی بهتری را ارمغان آورد، وانکه باید از تخیل خود بهره ببرد تا نهایی ترین پاسخ ها و روش ها را برای خود بیابد. و بی گمان این پسرفت از علم و جامعه نیست، که بهره بردن از آنها ولی محدود نماندن به آنها است.

درستکار و نابکار

2011-03-10T19:32:00.000Z

هر چه شادی، ناوابسته تر به پیرامون آدمی باشد، ژرف تر و درونی تر است. هر کس شادیش درونی تر باشد و شادی درونیش بیشتر باشد، با سرشت خود هماهنگ تر زیسته است. درستکاری را می توان با این سنجه پیدا کرد.

یگانگی

2011-03-09T10:31:00.001Z

آزاده ترین آدمیان کسی است که هیچ وسیله ای، هیچ گاه به هدفی برایش بدل نشود. آنگاه است که او را می توان یکتاهدف و یکتا پرست نامید.

جدایی جامعه و آدمی

2011-03-07T01:48:00.000Z

جامعه، با آنکه از گرد آمدن آدم ها پدید آمده، ویژگی های آن همه انسانی نیست و مانند پیکره ای نو و دیگرگون از آدمی است. از این رو، بسیاری از مفهوم ها ویژه ی آدم است و برخی نیز ویژه ی جامعه. تلاش برای به کاربستن این مفهوم ها هم بر جامعه و هم بر مردم، به تباهی هر دوی آنها می انجامد.
هر تن از آدمیان، در زندگانی کوتاه خود، این توانایی و شایستگی را دارد که با اندیشه، شیوه ای را برای زندگی برگزیند که جدای از گزینش و پسند زمان و جامعه خود، بهترین شیوه برای او باشد. ولی جامعه این توانایی را ندارد. جامعه نیازمند است که مسیری را به ناگزیر بپیماید، و در گذر از درازای تاریخ سرانجام نیک خود را پیدا کند.
از این رو، هر جنبش اجتماعی را باید گامی در آزمودن راه های گوناگون برای رسیدن به راه برتر دانست، حتی اگر این راه ها بیراهه باشند.

هماهنگی با طبیعت خویش

2011-03-06T01:27:00.000Z

آگاهی تنها دارایی ویژه ی آدمی است که هم برای رسیدن به خویشن نیاز است و هم می تواند شوند از خودبیگانگی شود. آگاهی جغرافیایی، فرهنگی و تاریخی هر نفر و هر جامعه بر رویکرد آنها به زندگی اثر دارد. زمانی که تفاوت این رویکردها از سطح تفاوت شیوه های زندگی فراتر می رود، و به سطح تفاوت جهان بینی و ایدئولوژی می رسد، می توان گفت یکی یا همه ی این گروه ها تا اندازه ای از خود بیگانه گشته اند. چرا که طبیعت همه ی آنها در اساس یکسان است.
جانواران که این مزیت/مشکل آگاهی را ندارند، همه به فرمان طبیعت خود زندگی می کنند. پس می توان گفت برای آنکه آگاهی ما، به جای آنکه از خود دورمان کند و به نقابی بر دیدگانمان تبدیل شود، که میان حرفه های گوناگون و طبقه های گوناگون اجتماعی این تفاوتهای بنیادی را می بینیم، ما را به خویشتن خود برساند، باید همواره هماهنگ با طبیعتمان باشد.
یکسانی به همه ی کیهان و به هیجان آمدن از عشق و محبت بیش از هر چیز دیگر، بخش هایی از این طبیعت ما هستند که باید جهان بینی و شیوه ی زندگی مان را با آنها هماهنگ کنیم.

پیوند واقع گرایی و آرمان گرایی

2011-03-03T18:41:00.000Z

چه در زندگی شخصی و چه اجتماعی، مردمان حق دارند اشتباه کنند، حق دارند سست باشند، حق دارند ناقص باشند. ولی اشتباه، ضعف و نقص برابر خوب و یا راستی نیستند.
پس با آنکه سرزنشی بر آنها نیست، توجیهی هم در پذیرش و باورمند شدن به نقصان و بی علاقگی به کمال وجود ندارد.

مهار قدرت

2011-02-23T20:54:00.000Z

اگر تقسیم نیروهای سیاسی در نظام مردمسالار تلاشی است برای جلوگیری از تمرکز قدرت و در نتیجه تباهی ای که تمرکز قدرت به بار می آورد، باید نگاهی ریزبین تر به ابزارهای قدرت داشت تا از تمرکز قدرت در پیکره های جدید جلوگیری کرد.
ثروت فراوان همراه خود قدرت فراوان می آورد. از اینرو در سیستم هایی که دسترسی به ثروت محدودیتی ندارد، همانند سیستم سرمایه داری، هر چند قدرت سیاسی تقسیم شده باشد باز هم پایه ریزی خودکامگی را، در ریختی نو، خواهیم دید. این ریخت نو، مردم را از رسیدن به حقوق سرشتی شان باز نمی دارد، آنگونه که خودکامگی کهن انجام می دهد، ولی با یورش بی پروا بر اندیشه و باور مردمان، از راه تبلیغات و مهار رسانه ها، آنها را به راهی می کشاند که در راستای کامروایی او گام بردارند و زندگی کنند. زندگی مردمان را مصرفگرا و اندیشه های آنها را هم سوی خود می کند.

درون هر لحظه

2011-02-21T18:10:00.000Z

چشم به راه زیبایی و شادی بودن، یعنی هیچ گاه به آن نرسیدن.هر دم سرشار از زیبایی و شادی است، اگر اکنون آن را نبینیم، هیچ گاه نخواهیم دید.

حقوق فراموش شده

2011-02-16T17:50:00.000Z

آرامش اندیشه و گزینش شنیدنی ها و دیدنی ها یکی از حقوق نخستینه و بنیادی آدمی است که در زندگی شهری ما به فراموشی سپرده شده است.
تبلیغات (قدرت مالی) در هر چشم اندازی خود را به مردم تحمیل می کند. و این آرامش فکری و آزادی اندیشه را از انسان ها دور می کند.
باید آنها را محدود به فضاهای مشخص کرد به گونه ای که دیدن و شنیدنشان به اختیار مردم باشد. برای نمونه تنها در منطقه ی مشخصی از شهر وجود داشته باشند.
---------

پی نوشت: در رمان 1984 جرج اورول، تلویزیونی در خانه ی هر نفر روشن است که پیاپی دستگاه فکری فروانروایان را تبلیغ می کند. این تلویزیون را نه می شود خاموش کرد نه صدایش را برید و نه آن را پوشاند.
همین وضع اکنون به وسیله ی تبلیغات برای ما وجود دارد. تنها با این دیگرسانی که قدرتی که این کار را می کند به جای حکومت، ثروت است.

فداکاری

2011-02-10T04:49:00.001Z

هیچ گاه روا نیست هستی خود را برای دیگری یا دیگران پست کنی. هیچ فداکاری به این معنی که از ارزش خود بکاهی تا دیگران را رشد دهی، پسندیده نیست. فداکاری با تعریف نیکوی آن، فدا کردن بخشی از زندگی یا هستی خود، برای نجات بخش دیگری است که بهبودی آن سزاوارتر است.
حتی برای یک عاشق که معشوقش زندگی و هستی او را پدید می آورد، فداکاری تا آنجا نیکوست که عاشق برترین بخش هستیش، یعنی روحش را فدا نکند.

ارزش راستی

2011-02-08T10:04:00.000Z

شرافتمندانه تر آن است که در دام فریب های بسیاری بیفتم، تا روح خود را به گمان های ناروا درباره ی یکی بیالایم.

کدامین خدا

2011-02-08T09:51:00.000Z

همان گونه که باورهای قبیله های دور افتاده درباره ی دست داشتن یک روح و یک خدا در هر یک از پدیده های طبیعی را سست بنیاد میدانیم، باید از این اندیشه که هرگز نشانی از دخالت مستقیم خدا در طبیعت (به آن معنی که بیرون از دایره ی قانونی کلی باشد) بیابیم نیز دست بکشیم. چه این دخالت در آفرینش آدمی باشد چه آفرینش کیهان.
ولی اگر شناخت قانون های طبیعت ما را از باور به خداهای کوچک و بزرگ بازداشت و به خدایی کامل تر راهنمایی کرد، امروز نیز که نایکسانی میان باورهای علمی و باور به خدا میبینیم ( با اعلام دانشمندان بر اینکه آغاز کیهان تنها بر اساس قانون های طبیعت بوده، یا با هر چه استوارتر شدن نشانه های تکامل آدم از دیگر جانوران) باید انگاشتمان از خدا را ژرف تر کنیم، نه اینکه میان علم یا خدا یکی را برگزینیم. هرچند که راحت تر همین است که تنها یکی را برگزینیم. اغلب مردمان نیز راه راحت تر را بر میگزینند و یا جانب خدایی که میشناسند را میگیرند و علم را نادان می دانند یا جانب علم را میگیرند و ندای درونی خویش را دروغ میشمارند.
آدمی همواره نیازمند بازشناسی خدایش است.

مراقبه

2011-02-05T05:34:00.000Z

مراقبه(دلباسی) بر خلاف آنچه انگاشته میشود، برابر با تمرکز کردن نیست، وانکه از دست دادن تمرکز بر هر اندیشه ای است.

نایکسانی اندیشه ها

2011-02-05T05:32:00.000Z

همه ی آدمیان به یک اندازه می اندیشند، تنها تفاوت در اندیشه شان است.

شناسایی احساس ها

2011-02-04T18:13:00.000Z

همان گونه که انسان به عنوان نیرومندترین جاندار زمین، بازه ی میان نیک و بدش بسیار گسترده است و توانایی بدترین وخوبترین شدن را دارد، احساس های انسان نیز هر چه نیرومندتر باشند، در جهت هدف های بزرگتری هستند و احتمال کج روی آنها بیشتر است.
برای رشد بیشینه و پیشروی در راه راستی باید منظور و هدف هستی این احساس ها را شناخت.
انسان کامل کسی است که این احساس ها را مهار کند و به گاه درست از آنها بهره ببرد نه آنکه از میانشان ببرد.
احساس های نیرومند مانند آدمی خشم، ترس، عشق و لذت است.
هیچ احساسی بد نیست. قضاوت درباره ی احساس ها به کاربرد آنها بستگی دارد.

پایان نگری

2011-02-03T15:57:00.000Z

چاره جویی همیشه برابر با بررسی سرانجام کار نیست، بلکه بررسی درست بودن خود کار و انجام دادنش بی نگرانی از آینده است. هرچند سرانجامی منطقی نتوان برایش نگاشت.
کار به خدا سپردن نیز همین است.

محبت عاشقانه و محبت خودخواهانه

2011-02-03T00:40:00.000Z

محبت همیشه شادمانی را برای دهنده ی آن به ارمغان می آورد. این شادمانی پاداشی برای بخشیدن این زیبایی به دیگران است. ولی بر پایه ی تعریف محبت، محبت از سر عشق است که انجام می شود نه برای پاداشش.
زمانی که تنها برای احساس خوبی که به ما دست می دهد محبت کنیم، کاری را تهی از روح انجام می دهیم و این خوب سبب آسیب رسیدن به ما و پیوندهایمان با دیگران می شود. تبدیل می شویم به فرد ضیعفی که تهی از شناخت است و پس از زمانی خود را زخمی از بی مهری دیگران می یابد. در محبت آگاهانه و عاشقانه ، فرد تنها به نیک رفتار بودن خود بسنده نمی کند، بلکه برای نیکی دیگران مبارزه می کند. محبتی که از روی آگاهی و عشق باشد، به شکل های گوناگون رخ می نماید و همیشه نمودی لطیف ندارد و گاهی با خشم و پرخاش و تندی همراه است. ولی محبتی که تهی از عشق است یک خود فریبی و تقلید ناشیانه است که بر یک شیوه ی برخورد پافشاری می کند و سرانجامش نومیدی است.

اهمیت زندگی شخصی

2011-02-03T00:19:00.000Z

بیشتر گزینش های زندگی میان خوب و بد نیست. مردمان کمی از میان خوب و بد، به سوی بد می روند. تفاوت ها بیشتر در گزینش میان راه و روش خوب و بهتر است، میان زیبا و زیباتر، میان پاک و پاکتر.
در این گونه شرایط، برهان های منطقی چندان در گزینش مردمان و دعوتشان به راه بهتر راهگشا نیستند، چرا که راه خوب بی شک مزیت های خودش را دارد.

بهترین دعوت به گزینش والاترین شیوه های زیستن و ژرف ترین زیبایی ها از میان زیبایی های دیگر، نشان دادن کاربردی آن زیبایی های برتر است. و این یعنی غرق شدن خود دعوت کننده در زیبایی ها و گزینش های مورد نظرش. یعنی تمرکز بر گزینش های پیشنهادی اش به جای سخن گفتن از آنها. این تمرکز و نمود بیرونی آن اثری ژرف تر از گفتار و منطق ناب به جای میگذارد.

آنچه ادبیات داستانی می کند نیز نشان دادن همین زیبایی ها در متن زندگی است. اینگونه است که ساختن زندگی شخصی اهمیت اجتماعی میابد.

شناخت کژی و هدف زندگی

2011-01-14T04:18:00.000Z

بنای کیهان بر راستی گذاشته شده است. راستی از جنس زیبایی است و زیبایی برای سرشت انسان شادی آور است. در برابر راستی کژی و در برابر زیبایی زشتی وجود دارد. کژی و زشتی برای انسان اندوه آور اند.

هر انسانی با مفهوم شادی و اندوه آشناست و نیاز به آموزش ندارد تا این مفهوم ها را دریابد. این نشان دهنده ی وجود مفهومهایی به نام راستی و کژی و زشتی و زیبایی در سرشت انسان ها است. پس زشتی و زیبایی، و نیکی و بدی، در ریشه ی خود دست کم برای انسان ها مفهوم هایی نهادینه در سرشتشان هستند و ساخته ی اندیشه و جامعه ی آنها نیستند.

از آنجا که بنای کیهان بر راستی و زیبایی گذاشته شده است، برای انسان سراسر شادی آور است. قانون های کیهان که از بینادهای آن به شمار می روند نیز ناچار باید بر پایه ی راستی باشند.

زندگی انسان ها بر پایه ی قانون های کیهان در گذر است. پس باید زندگی هایشان سراسر شادی باشد. اگر اندوه در این زندگی ها است، نشان دهنده ی کژی شخص انسان است. و از آنجا که اندون را نمی توان به کسی آموخت، بلکه "احساس" آن در سرشتش وجود دارد، می توان آن را راهنمای نهادینه ی انسان ها در شناسایی نیک و بد، و راستی و ناراستی اندیشه و کردارشان دانست. هر اندوهی نشان دهنده ی دست کم یک کژی در بخشی از اندیشه یا کردار آدمی است.

اگر درباره ی کردار نادرست کسی اندوهناک بشویم، می تواند نشان دهنده ی برداشت نادرست از کارکرد نیک و بد در رشد جامعه، یا نشان دهنده ی پیوند و ارتباط نادرست ما با آن شخص، یا نشان دهنده ی انتظار نادرست ما از آن شخص باشد. و یا احتمال های ممکن دیگر که در هر مورد ویژه می توانند گوناگون باشند. اگر از رخدادهایی که فراتر از مهار ما هستند اندوهناک بشویم، باز نشان دهنده ی نوعی کژی در اندیشه ی مان و یا نابینایی مان نسبت به تصویر بزرگتر از زندگی یا گمان نادرست از توانایی ها و کارکردها و خویشکاری(وظیفه) ما در برابر آن رخدادها است.

اندوه به خودی خود بد نیست. اندوه راهنمای درونی انسان برای شناخت نادرستی اندیشه اش و یا کردارش است. در پس هر بار اندوهگین شدن، به جای سرزنش کردن، باید به جستجوی کژیهای درونی و یا برونی خود بپردازیم.

اینگونه است که هدف بزرگ و پایانی زندگی، شاد زیستن در هر زمان از آن است. چرا که شادی برابر با دیدن زیبایی ها و راستی ها و همراستا و همگام بودن با آنها است.

آزادی

2010-12-19T03:11:00.000Z

آزادی رویای دست نیافته ی جامعه ی آدمیان است. آزادی به شکل عمومی اش با وجود خواسته ی تقریبا همگانی آن، هنوز به دست نیامده است. ولی درد کشیدن هر یک از این انسان ها از نبود آزادی، حتی اگر خود به تنهایی آزادی را دوست بدارند و بشناسندش، بی عدالتی است.
اینست که حتی در جامعه ای که همه در بند ستم هستند، و همه اسیر و وابسته ی قدرتند، یک نفر به تنهایی می تواند مزه ی آزادی را بچشد. درک شیرینی آزادی تنها به باور داشتن به آن نیست، بلکه به کاربرد آن بستگی دارد. کسی که صدای خود را در برابر ستم بلند میکند و به گوش دیگر انسان ها می رساند، پیش از همه خود آزاد شده و از لذت آزادی بهره مند گشته است.

نیایش

2010-12-18T00:24:00.000Z

نیایش و دعا کردن آرامش بخش است. چرا که به آدمی یادآوری می کند که چه کمبودهایی دارد، پس از خود بزرگ بینی او می کاهد و رفتارش را نرم می کند. و نیز یادآوری می کند که چه ها را می تواند به دست بیاورد، پس ناامیدی اش را می زداید و از تازگی و نشاط سرشارش می کند.

میراث نا تنی انسان

2010-12-16T03:13:00.000Z

آدیمزاد تفاوتی با دیگر جانوران دارد که بنیادی تر از توانایی اندیشه اش و هوشش و توانایی سخن گفتنش است. همه ی این توانایی ها در خدمت آن تفاوت بزرگ است. و آن تفاوت نقش آگاهی در ادامه ی غریزه و در ادامه ی نسلش و در کیفیت زندگی اش است. آگاهی دست آوردی است که از راه ژن و زاد و ولد و خون جابجا نمیشود.

آگاهی میراثی است که نقشی بنیادی تر از "انتخاب طبیعی" در تکامل انسان بازی میکند. آگاهی وجودی غیر تنی است که فراتر از پیوندهای تنی، آدمیان را به هم پیوند میزند و خویشاوندشان میسازد.

آگاهی با مهارتهای زندگی متفاوت است. این مهارت ها که آموزشی هم هستند در دیگر جانوارن هم دیده میشود. آگاهی پیوندی مستقیم با باورهای اخلاقی دارد. آگاهی میراث غیر مادی انسان است، میراث روح او.

نخستین گام برای رشد در زندگی مشترک

2010-12-16T03:11:00.002Z

مرد و زن اگر درکنار هم قرار میگیرند و اگر این کنار هم بودن و زندگی مشترک را اصیل میدانند و آنرا تنها برای دوری از تنهایی و گذران زمان یا ادامه ی عادت پیشینیان و سنت یا خواسته ای احساسی که تا شعله ور بودن احساس پایدار می ماند یا تنها برای بقای نسل نمیدانند، باید از یکدیگر تعریف داشته باشند. از نقش یکدیگر و نیازشان به یکدیگر باید تعریف به دست بدهند. و باید نیاز ساختاری شان را به هم بشناسند تا در برآوردن آن نیاز پیروز باشند.

همین که دو جنس گوناگون در کنار هم جای میگیرند نشان میدهد این نیاز ساختاری برای هر یک از این دو، نیازی ویژه به جنسیت است و نه یک نیاز مشترک میان همه ی انسان ها. برای نمونه، نیاز به غذا نیازی مشترک و فرا جنسیتی است. ولی نیاز مرد و زن به هم برای هر یک از آنها نیازی ویژه و متفاوت از دیگری است. ( چرا که در غیر این صورت بایسته نبود که یک مرد در کنار یک زن برای زندگی مشترک قرار بگیرد و آدم ها می توانستند از میان همه ی هم نوعان خون و نه تنها جنس دیگر، شریکی برای خود برگزینند).

این تفاوت در نیازها، تفاوت در ساختار هر یک از آنها را نشان می دهد. در ک و شناخت این تفاوت های ساختاری میان زن و مرد پیش درآمد آغاز بالندگی آنها در کنار یکدیگر است.

جستجوی بی پایان

2010-12-16T03:09:00.001Z

انسان موجود گم کرده است. همواره به دنبال چیزی است که نمی داند چیست. هر کسی گم کرده ی خود را در کسی یا جایی یا شیئی یا جایگاهی می جوید. آنها که به همه ی آنچه خواستند رسیده اند، باز به آرامشی که از یافتن گم کرده به دست می آید نرسیده اند. درونشان هم چنان بی تاب است.

هیچ کس نمی تواند گم کرده ی خود را تعریف کند. چرا که ما تنها یک چیز را گم نکرده ایم. ما بی نهایت را گم کرده ایم. همین است که هیچ چیز نمی تواند جای بی نهایت را بگیرد.

راه جلوگیری از سرخوردگی و ناامیدی از این جستجوی بی پایان، دست کم آگاهی از گم کرده ی راستینمان است. چگونه از گم کرده ای آگاه شویم که نمی توان تعریفش کرد؟ چگونه بی نهایت را بشناسیم؟ و باز نه یک بی نهایت، بی پایان بی نهایت را گم کرده ایم. پس یک نام برای همه ی این مجموعه ی بزرگ برگزیدیم. و این خرسندی ژرفی را با خود همراه دارد. نه از این رو که گم کرده ی مان را میشناساند، بلکه می شناسیم که گم کرده ی مان چه چیزهایی نیست.

این نام که بر این مجموعه ی بزرگ نهادیم، خداست.

نوشتن

2010-12-16T03:08:00.000Z

نوشتن تنها انتقال دانسته ها نیست، بلکه برای خود نویسنده کشف حقیقت هایی را در بردارد که از وجودشان ناآگاه بوده است.

آرمان شهر

2010-12-10T04:06:00.007Z

آدمیزاد: از راز سر به مهر زندگی آدمی پرده برداشتم و بر چاله ها و مرداب هایش نور افکندم تا مردمانم را در شهر زیبا و بی نقص خرد دیدار کنم.
روح آدمیزاد: ندانستی که خرد جز با پرهیز از همین مرداب ها تعریف نمیشود. شهر خرد همین جاست. و نابخردان هم در آن جای دارند. آنها خود پایه ای از این شهرند، جز با آنها خردمندی یافت نمیشود.

گم شده های ما

2010-12-10T04:06:00.004Z

گشتن و یافتن. خلاف این قانونی در کیهان نیست. آنکه نمیرسد، یا نمیگردد، یا یافته ی خویش را در نمیابد. بیشتر از دسته ی دومیم.

جوانی

2010-12-10T04:06:00.002Z

دل های جوان عشق های جوان میخواهند. عشق هایی که به اندازه گیری عقل میخندند. آدمی آنگاه پیر میشود که دلش، ممکن را اندازه بگیرد.

آزادی اندیشه در شعر

2010-12-10T04:05:00.001Z

مفهوم های گوناگونی که از شعر برداشت میشوند، آفرینش خواننده اند.
از این رو شعر، مستقل از شاعر، زاینده است.

سرزمین آفرینش

2010-12-10T04:04:00.004Z

غروب خورشید با بردن نور، اندیشه ی چراغ را زنده میکند.
اندیشه در دو جا نمیدرخشد، آنجا که تاریکی ندارد، و آنجا که روشنی ندیده است.

مرزها

2010-12-10T04:04:00.001Z

تفاوت پاک و ناپاک در نپرداختن به نبایدهاست.

تفاوت بسیار پاک و پاک در پرداختن به بایدهاست.

انسان با همه ی هستی اش

2010-12-02T12:37:00.003Z

یک فیلسوف نمیتواند یک عارف باشد. دغدغه ی یک فیلسوف کشف حقیقت است و پاسخ به پرسش هایش درباره ی حقیقت. پس آشکار است که فیلسوف کسی است که پرسش دارد. کسی است که تلاش میکند با کاربرد خرد خویش برای پرسش هایش پاسخ بیابد. یک عارف کسی است که به شناخت رسیده است. و این شناخت را به وسیله ی دیدار و تجربه به دست آورده است. عارف پس از تجربه ی حقیقت با آرامشی ژرف و خرسندی بی پایانی میرسد. پرسشی برایش باقی نمیماند تا دغدغه ی پاسخگوییشان را داشته باشد. حال آنکه فیلسوف بدون پرسش و بدون تردید را به سختی میتوان تعریف کرد.

ولی انسان دارای هستی چند بعدی است. کمتر کسی یک فیلسوف صد در صد است و کمتر کسی یک عارف صد در صد است. پس هر کدام از این حالت ها نیرومندتر باشد، دیگری ناتوان تر میشود. انسان هر چه بیشتر فیلسوف باشد کمتر عارف است و هر چه عارف تر باشد، از میزان فیلسوف بودنش (با تعریفی که کردیم) کاسته میشود.

حرفه ای شدن را از همین دیدگاه میتوان نقد کرد. کسی که حرفه ای است، زمان و وجود خودش را به موضوعی ویژه اختصاص میدهد و خود را وقف یک توانایی میکند تا در آن موضوع و توانایی به صددرصد بودن نزدیک شود. این برجسته شدن در یک ویژگی، بهایی دارد که باید آن را پرداخت. این بها محروم شدن از دیگر بعدهای وجود آدمی است. محروم شدن از درک دیدگاه هی دیگرگونه است. محروم شدن از انسان بودن به چم دارا بودن همه ی ویژگی های یک انسان است. حرفه ای شدن مسخ انسان کامل بودن است. حرفه ای شدن آفت انسان بودن است.

عشق ناب

2010-12-02T12:37:00.000Z

عشق ناب میان شما زمانی شکل میگیرد که بی نیاز شوی و با یک بی نیاز همراه شوی.

بی نیازی برابر با بی آرزو بودن است. و بی آرزو بودن دیگرسان از بی آرمان بودن است. بی آرزو و آرمان مند بودن برابر با جنبش و پویایی همراه با دوری از هر بند و اطمینان از حال و آینده است. زندگی در حال و تلاش برای زیبایی است.

جستارهای دیرینه

2010-11-09T05:03:00.002Z

هنوز پس از گذشت هزاران سال همه ی فیلسوف ها بر سر جستارهای اساسی فلسفه به تفاهم نرسیده اند. چه بسا تا این پرسشها منحصر به فلسفه است پاسخی قطعی به دست ندهند. ولی در این میان یک چیز روشن شده، و آن اینکه معیار اصلی درستی یک دیدگاه فلسفی پذیرش آن نزد بیشتر مردمان است. مکتبهای فلسفی که به وسیله ی مردم رد شوند کارایی ندارند و این بزرگترین دلیل بر نقص آنهاست.

جالب است که بر خلاف فلسفه، در جستارهای عرفانی از آغاز تا کنون پاسخ ها درون مایه ی یکسانی داشته اند و هماهنگی بسیاری میان عرفا در زمانهای گوناگون و مکانهای گوناگون دیده می شوند! شاید که براستی ابزار شهودی انسان از نیروی خردش تصویری شفاف تر و قابل اعتمادتر به دست میدهد.

دیدگاهمان به دیگر جانداران

2010-11-05T05:50:00.000Z

اگر به جای یک گونه از آدمیان، همان طور که اکنون هست، چندین گونه وجود میداشت، چه جنایتها که نمیکردیم و چه دنیای پر از ستمی برای خود نمی ساختیم. همین که همه از یک گونه ایم و همه یکسان، بسیاری از فیلسوفان و دانشمندان و بزرگان جامعه ی بشری و آنها که تاریخ به وجودشان افتخار میکند، نیاز جامعه را بردگی شماری برای شماری دیگر میدانند. چیرگی بر هم نوعان را نبوغ میدانند و راههای این چیرگی را فرمول بندی می کنند.
اگر چند گونه از آدمیان وجود داشتند، احتمالا ضعیفترین گونه غذایمان میشد، و گونه های دیگر را به بند میکشیدیم. و اینها هیچ عذاب وجدانی در ما و کودکان ما ایجاد نمیکرد که این را حق طبیعی خود میدانستیم.
شاید هم گونه ای نیرومندتر با وجدانی آسوده این کارها را با ما میکرد!

از کجا آمده ایم؟

2010-11-05T05:37:00.000Z

آدمی را اگر از طبیعت بزداییم به هیچ جای آن آسیبی نمیرسد که نجات هم میابد.
آدمی تنها جانداری است که خودش و نه جانداران دیگر، تنها خطر برای پایندگی گونه ی خود است.
آیا به راستی این جاندار از فرگشت دیگر جانداران به وجود آمده؟

شهر

2010-10-31T00:33:00.000+01:00

شهرنشینی بسیاری از ویژگیهای اخلاقی آدمی را دیگرگون کرده است. برای پی بردن به این دیگرگونی تنها بسنده است که مردمان شهری بزرگ و یک روستا را بنگریم تا سراسیمگی، پریشانی و در خود فرورفتن شهرنشین ها را دریابیم. و بسنده است که دوره ای کوتاه با آنها زندگی کنیم تا فردگرایی، افسردگی و کمبود همدردی را در زندگی شهری نسبت به روستایی ببینیم.
این ها مقایسه ای از دو کرانه ی زندگی شهری و روستایی است. و میزان این کمبودها با بزرگی شهر پیوند مستقیم دارد. هرچه شهر بزرگتر باشد، روح پژمرده تر میشود.
هرچند که مزیتهایی در زندگی شهری هست که نمیتوان به سادگی از آنها چشم پوشید، ولی پیشروی زیاد در این مسیر و ساختن شهرهایی هرچه بزرگتر آدمی را از انسان بودن خود تهی میکند. باید اندازه ی بیشینه ای برای شهرها در یاد داشت. به جای یک شهر بزرگ چند شهر کوچک بسازیم. تا روی هم رفته زندگی بهتری داشته باشیم. هم روح و احساسمان رشد کند و هم دنیایمان!

نزدیکی

2010-10-28T18:50:00.000+01:00

درد مشترک بیش از شادی مشترک مایه ی نزدیکی آدمهاست.

بیان خود

2010-10-25T22:37:00.000+01:00

آنکه احساس های ژرف دارد، برای بیان خود باید شعر بگوید، یا به ناچار سکوت میکند.

انسان پیروز

2010-10-12T04:45:00.001+01:00

انسان پیروز در زندگی لزوما کسی نیست که حقیقت را کالبد شکافی کند، پیروز کسی است که حقیقت را پیدا کند. و پیدا کردن حقیقت همیشه همراه شناخت و توضیحش نیست. گاهی تنها کاربرد چشمها حقیقت را نشانمان میدهد.

گذر کن!

2010-10-10T02:55:00.000+01:00

بدی را در وجودش می دید. بد بودن را تجربه کرده بود. توانایی زشت بودن را در سرشت همه ی مردمان یافته بود. از اندیشه ی زشتی و بدی سخت هراسناک بود و همه ی عمر به اندیشه ی چگونه بد نبودن گذرانده بود. روزگار سخت اندوهناکی را می گذراند چرا که راه گریزی از سرشت خود نداشت، افسوس که خوب بودن را اندیشه نکرده بود!

نخستین نیاز جامعه های انسانی

2010-10-10T02:51:00.000+01:00

آدمی را خود آگاهی و دانش بیش از آزادی نیاز است.
انسانی آگاه در استبداد هم تسلیم ستم نمیشود و آزادی را برای خود و اطرافیانش به ارمغان می آورد. و نادان، به تکه نانی آزادی خود را می فروشد یا حتی بی هیچ چشم داشتی آزادیش را به دیگری می بخشد.

نقش دانایی در کردار آدم

2010-09-06T22:54:00.001+01:00

آدمیزاد مجموعه ای از خواهش های گوناگون و ناسازگار در درون خود دارد. ولی خود را، آن چشمی که به این خواهش ها می نگرد و دست چین شان می کند، فرای آنها می بیند. اندیشه ی او آن چیزی است که نمی تواند خود را از آن جدا کند. آدمی همین اندیشه است. از همین رو، در توانش نیست که چیزی را ناساز و نایکسان با اندیشه اش انجام دهد. گاهی که توان روبه رویی با خواهش های درونش را در خود نمی بیند، دست به توجیه و فریب خود میزند. دلیلی برای خود می سازد تا اندیشه ای همگام با خواسته ی خود پیدا کند و بتواند به آن برسد. به نظر به همین دلیل است که سقراط دانایی را سد راه هر کژروی می داند و نادانی را ریشه ی گمراهی. چرا که هر کس داناتر باشد از فریب خویش و تسلیم خواهش های درونی شدن دورتر می شود.

ناگواری ها

2010-09-06T22:34:00.000+01:00

هیچ ناگواری در زندگی آدمی آن اندازه بزرگ نیست که نتواند آن را تاب آورد، مگر آنکه کاری کند که در پیشگاه خویشتن خویش شرمنده شود.

راست کرداری و شجاعت

2010-09-06T22:24:00.000+01:00

واپسین کمبود و نقطه ی سیاهی که در شخصیت هر کس در پس رفتار ناپسندش می توان یافت، ترس است. ریشه ی مشترک تقریبا همه ی نا بسامانی های پندار و کردار آدمی از ترس بر می خیزد. ترس از آینده آز می آورد ناایمن بودن و نا مطمئن بودن به خود غرور را به همراه دارد و ترس از تنهایی و از دست دادن دارایی ها، رشک ورزیدن و بدخواهی را بر آدمی چیره می کند. سه گناه نخستین آدم.
نقش یکتاپرستی در پرورش اخلاق ریشه در از میان بردن همه ی این ترس ها دارد. یکتاپرستی باور به خدایی است که یکتاست و پرورنده و فرمانروای کوچک و بزرگ کیهان و دانای درون و برون انسان است. زمانی که همه ی وجود و کار خود را در یک نقطه جمع ببینیم، و همه چیز را به هم پیوسته و مرتبط بدانیم، آنگاه از رویدادهای به ظاهر آشفته و بیرون از دایره زورمندی و دانایی مان به هراس نمی افتیم. هر چند که مسیر ارتباط آنها به هم روشن نباشد، اما سرانجام همه ی آنها را می دانیم به کجا می رسد و سر رشته شان دست کیست. پس از ژرفای دل ایمن می شویم.
همین ایمنی است که لبخندی را بر لبان بزرگ آدمیان جاودانه می کارد.

راه ما

2010-08-29T06:41:00.002+01:00

دریای آتش را
نفس باد را

لبخند ابر را
در میانه ی زمان
در درست می گیریم.
رنگ ها را در بی رنگی خود
و مزه ها را با کام خویش
زیر پا می گذاریم.
من و تو
از فرای غم و سرور
بیش از تاب و شور
تنها یک واژه را یاد می کنیم
و هستی اش را ناب ترین سرود می خوانیم
عشق.

عشق

2010-08-27T23:00:00.000+01:00

عشق یک نام است نه یک صفت. نمی توان عاشق تر بود، نمی توان اندکی عاشق بود. عشق کمیتی بسته ای است. صفر و صد است، سیاه و سپید است، عاشق صد است و بی عشق صفر، عاشق سپید است و بی عشق سیاه. میانه و خاکستری موجود نیست.
از همین رو است که ناگهان پیدا می شود و ناگهان دگرگونی می آفریند.
هرچند برای سپیدی و صد بودن آمادگی نیاز است و این آمادگی ممکن است زمان و تلاش بخواهد. ولی تا لحظه ای ناشناس، تا موعدی مطمئن برای پیرو راه، رسیدن به این گوهر زمان می برد.

درد عشق

2010-08-27T22:59:00.002+01:00

درد عشق نه دردیست که عذاب باشد، اشکی است که از کنار لبخندی می گذرد و سنگینی باریست که شادابی می آورد و بیماری است که در پی درمان نیست.

جایگاه معشوق

2010-08-27T22:58:00.000+01:00

زندگی لیلی در یاد مجنون است نه در خانه ای از سنگ، و وصال و دیدار لیلی در دل مجنون است نه بر روی خاک.

تغییر گذشته

2010-08-19T21:31:00.001+01:00

آزمایشهایی انجام شده است که توانایی تغییر گذشته را برای انسان به اثبات می رساند. قرآن در آیه ی 70 سوره ی فرقان به کسانی که از راه خطا بازگشته اند و در راه نیکی و سامان دادن گام برمیدارند مژده داده که نه تنها زشتی هایشان بخشیده می شود که به جای آنها نیکی گذاشته می شود. به نظر این جابجایی تنها نمادین نیست که به راستی گذشته ی انسان را می توان دیگرگونه کرد و بهبود داد.

ساخت زندگی

2010-08-19T21:30:00.003+01:00

زندگی و جهان آدمی با اندیشه هایش ساخته می شود، تا به آن اندازه عده ای می گویند هر کسی را دنیایی است که از دنیای دیگران جداست و راهی برای دسترسی و شناخت دنیای یکدیگر نداریم. هرچند که این سخن تا حدی گزاف گویی می آید.

حال که اندیشه مان این اندازه در ساختن کیهانمان تواناست، شناخت و تصور جهان ها و زندگی هایی که می توان ساخت و آشنایی با اینکه چگونه می توان بود و شد بسیار اهمیت میابد. اینجاست که خواندن کتاب در ساخت زندگی اثر شگفت آور خود را می سازد. کسانی که کتاب می خوانند، در سرگذشت دیگران درنگ می کنند و تخیل خود را به کار می گیرند، تنها با اندیشه ی متفاوتی که برای خود رقم می زنند، زندگی متفاوت و شگفتی را برای خود می سازند.

سالگردها

2010-08-19T21:30:00.001+01:00

آیین برگزاری سالگرد برای روزهای مهم زندگی فردی و اجتماعی که از سالهای دور زیست آدمی برای ما به ارث رسیده، اثر و کارکردی بیش از یادآوری دارد. دو ویژگی خاص و دارای اهمیت دارند: 1. گردهایی چندین نفر پیرامون موضوعی مشخص انرژی همه آنها را گرد می آورد که باعث می شود هر کدام از آن افراد انرژی چندین برابر دریافت کنند و مجموع این انرژی ها در ساخت دنیای آنها بسیار نیرومندتر میشود.

2. تمرکز و یادآوری یک خاطره، یک روز یا یک رویداد، حس و انرژی همان رویداد نخستین را با خود می آورد و به این می ماند که به راستی تکرار شود. و هر چه این سالگردها را جدی تر و با احساس تر برگزار کنیم، به حرکت مان در مسیر دلخواه آسانی بیشتر می بخشد

رشد شخصیتی

2010-07-29T10:45:00.001+01:00

بیشتر، مردمان از روی خانواده و فرهنگ جامعه و موقعیت تاریخی خود شخصیتی
را برای خود برگزیده میابند که آن را چون سرنوشتی پایسته برای خود می
پذیرند.
نیروی ذهن و اندیشه ی آدمی فراتر از نیروی تاریخ و جامعه و حتی ژن می
تواند به کار بیاید. برای رشد جهشی در شخصیت و اخلاق باید که هر دم خود
را از نو آفرید و شدن را معنا کرد.
زیستن را باید از زندان بی جنبش گذشته و تاریخ فراتر برد.
آدمی می تواند آفریدگار خویش باشد. کردار و پندار و گفتارمان هر چه باشد
می تواند به آنچه می خواهیم تبدیل شود

رابطه ی انسان و کیهان

2010-07-29T10:33:00.001+01:00

خدا آگاهی و اراده ای برتر از ماست ولی نه به کلی جدا از کیهان و انسان.
مرز میان خدا و این کیهان که ما نیز از آنیم یک خط مشخص نیست بلکه همچون
یک طیف است. نمی توان دقیقا گفت که کجا انسان پایان میابد و خدا آغاز می
شود. آنها نه یکسره از هم گسسته اند و نه یکسره یکسان. اینکه بگوییم از
خدا جداییم همان اندازه ناراست است که بگوییم خود خداییم. و اینکه بگوییم
ما هم خداییم همان اندازه درست است که بگوییم آدمیم.

نشانه ها

2010-07-15T07:53:00.001+01:00

خداوند در قرآن یادآور شده که برخی را گمراه می کند. گروهی از ستم کاران
را و کسانی را که نشانه های او را انکار می کنند و می پوشانند. کفر به
معنی پوشاندن و نادیده گرفتن است. نشانه های خدا در سراسر هستی است. از
شب و روز و خورشید و ماه تا فصل ها و سالها. این ها نشانه ای عمومی است.
جز آن نشانه هایی ویژه برای هر انسان نیز وجود دارد که راهنمای زندگی
اوست. نشانه هایی که به شکلی او را از درستی و نادرستی راهش آگاه می کند.
گاهی ندا و یادآوری و تلنگری از درون است و گاهی ساز و برگ دنیای بیرونی
نهیب می زند. نادیده گرفتن این نشانه ها صدایشان را آرام می کند و در پی
چند سال بی توجهی خاموش می شوند. آن گاه است که گمراهی بیش از هر زمانی
نمایان می شود.

تلاش انسان

2010-07-08T16:26:00.001+01:00

تلاش های آدمی از عشق او نیرو می گیرند. هر که عاشق تر است، تلاشش بیشتر است. مهم تر آنست که هر کس عاشق چه چیزی است. برای انجام کارهای بزرگ باید نخست عشق های بزرگی رابه دست آورد.

شرافت

2010-07-05T21:43:00.001+01:00

خداوند کرها را دوست ندارد. و همچنین کورها را. کرها و کورهایی که می شنوند و می بینند ولی خود را به نفهمیدن می زنند. جنبندگانی مرده، مردمانی تهی، اجساد روی زمین، سازش کاران با ستم، بوی تعفن و ترس می پراکنند و در چنگال زشت هوس می آرامند. اما تمام چنین زیستنی با بازگشت به راستی در واپسین دم زندگی پاک می شود.

آفرینش

2010-07-04T14:13:00.001+01:00

چه بسیار نوشتن ها که رنج ها را کاهش می دهند. هراس فهمیده نشدن را از
میان می برند، و اطمینان وجود را به ارمغان می آورند. تمام احساس و باوری
که در وجود یک انسان است، با وجود آگاهی از وجودشان، تنها پس از بیان شدن
آفریده می شوند. که آفرینش به این جهان آوردن است. هیچ چیز از نیستی به
هستی نمی آید، بلکه از جهانی دیگر به جهان ما آورده می شود.
احساس های بزرگ، شگرف و نیرومند درون انسان ها متعلق به این جهان نیست.
تنها با بیانشان به دیگران، بر روی کاغذ یا به وسیله ی نگاه یا رفتاری
است که به دنیا می آیند و دلهره ی ناشناخته ماندن را می کاهند.
انسانی که برای شناساندن خدا آفریده شده، اگر نیافریند بیهوده زیسته است.
گوهر هستی انسان آفرینش است.

جلوه های آدمیزاد

2010-07-04T14:12:00.001+01:00

نور خورشید، صدای همهمه ی بازی کودکان، نگاهی نگران پشت پنجره، لبخندی
خرسند از آغاز روزی نو، اتاقی تاریک در هراس از نور، نگاهی نا امید به
زمین دوخته، چشمانی بسته از رویایی شیرین، آهی از سر درد، گامهایی برای
اندیشه، بلند خواندن کتابی برای زندگی، بن بستی در پایان زندگی، آفرینش
یک نوزاد، دستان آلوده ی جنایت کار، شکم به کمر چسبیده ی سیاهی، واپسین
نفس های زندگی لب پرتگاه، درخشش خورشید بر چشمانی نیمه باز، اشک
سپاسگزاری از خدا، آینده ای ناپیدا...
جلوه های پیچیده ی انسان در مسیر ساده ی زندگی...

خرسند زیستن

2010-06-23T09:55:00.001+01:00

آنکه امروزش را به حسرت فردایی دیگرگونه بگذراند، فردای دیگرگونه اش به
حسرت امروز خواهد گذشت.
چرا که هر زمان و موقعیتی مزیت ها و معایب ویژه ی خود را دارد و با حسرت
خوردن شانس بهره بردن از مزیت ها از دست می رود.

نیک شمردن

2010-06-23T09:52:00.001+01:00

یکی انسان بود و یکی انسان بود. یکی می خورد و یکی می خورد. یکی زندگی می
کرد و آن یکی زندگی می کرد. یکی کشاورز بود و دیگری کشاورز بود. یکی نیکی
می کرد و یکی نیکی می کرد. یکی از دنیا رفت و دیگری نیز از دنیا رفت. نام
این را پاک نهادند و نام آن را پوچ.
این نیکی را شناخته بود و دوستش می داشت و آن عادت ها را دیده بود و
تکرارشان می کرد...

زندگی در حال

2010-06-21T09:01:00.003+01:00

تمرکز بر یافتن خطاهای دیگران، هرچند که راست باشد، تمرکز بر زندگی و پیشرفت خویشتن را باز می دارد و لذت زندگی در حال را از انسان می گیرد. چرا که خطاهای دیگران را پس از آنکه روی می دهند بررسی می کنیم و این زندگی کنونی را از ما دور می کند.

مسیر نیک

2010-06-21T09:01:00.001+01:00

یافتن مسیر نیکی، شناخت خویشتن و تلاش در کار نیک برای رسیدن به نیکی بسنده نیست. تلاشی ساده و اساسی پیش نیاز اینهاست و آن جای گرفتن در محیطی نیک همنوا و ساختار درونی انسان و هم نشینی با مردمانی هم مسیر انسان است. جز از این راه هر تلاشی بیهوده خواهد بود.

پایداری

2010-05-07T05:34:00.001+01:00

یکی از ریشه های بزرگ خرد شدن مقاومت انسان در برابر دشواری ها، در حال
زندگی نکردن و نگرانی و ترس از آینده است. آینده همیشه راحتتر از آنچه که
از آن می ترسیم می گذرد.

سختی و دشواری

2010-05-07T05:33:00.002+01:00

در ساختار زندگی دشواری وجود دارد. و این دشواری ها برای حل شدن و
آموزنده بودن وجود دارند. ولی هنگامی که به بیراهه برویم به سختی می
افتیم که این نه به خاطر قوانین زندگی و طبیعت که از روی نادانی ماست.
سختی ها آرامش را از انسان می گیرند و دشواری ها آسایش را.
سختی کشیدن با تحمل دشواری یکسان نیست. دشواری سازنده است و رشد دهنده ی انسان. دشوار در پارسی باستان به شکل دشخوار بوده است به معنی خلاف و وارونه ی آسان. دشواری آسان نبودن راه است. و این آسان نبودن ها برای آموزنده بودن است. راه گذر از دشواری ها هم همین دانستن ارزش آنها و دریافت پیام آنها است. ولی سختی ها از کارهای نادرست ما برایمان پیش می آیند و راه درمانشان بازگشت از آن شیوه ی نادرست و دگرسازی شیوه ی اندیشدن در آن موضوع است.