كاربرد هنر تنها خوشي دادن به ما نيست، كه يادآوري زيبايي ها، براي نيرو و اميد و سو دادن به زندگي نيز هست. از اين رو، بايد در گزينش آنچه زمان ما را پر مي كند، با وسواس باشيم.

ندرخشيدن هر انسان در فرصت كوتاه زندگي حسرتي براي هستي و هدر شدني براي خود اوست.

براي ديدن آنچه نمي بينيم، بايد روي خود را به سوي آن بگردانيم. پيش داوري منفي نسبت به انديشه هاي ديگرگونه، يا ايمان به درستي و كامل بودن انديشه ي خود، همان نچرخاندن سر براي ديدن نوها است.

بزرگي دشواري ها

دشواري ها بزرگ يا كوچك نيستند، بلكه ناآشنا يا آشنا هستند. دشواري هاي ناآشنا را بزرگ مي بينيم زيرا چگونگي روبرو شدن با آنها را نمي دانيم. از همين روست كه جايگيري كنار انسان هاي بزرگ، انجام كارهاي بزرگ را آسان مي كند. چراكه آنها راه رويارويي با دشواري هاي ناآشنا را مي دانند.
تنها دشواري هاي به راستي بزرگ، آنهايند كه از گرد هم آمدن چندين دشواري كوچكتر پديد آمده اند.

از دل دشواری‌ها، احساس‌های لطیف سر برمی‌آورند.

چشیدن زیبایی

تنها یک نفس آزاد بودن و به خود راستین رسیدن بسنده‌ است تا هرگز مزه‌ی آن فراموش نشود و تن به کمتر از آن داده نشود.